A mom’s tale

A mom’s tale

Lieve familie en vrienden,

Joelle heeft jullie lezers al aardig op de hoogte gebracht van wat wij hebben gezien en meegemaakt tot nu toe. Mijn bijdrage voor dit moment wordt iets over de algemene zaken rondom reizen.

Zoals iedereen weet, als je verwacht dat je op reis flinke afstanden gaat wandelen of lopen, is het verstandig om een paar goede schoenen mee te nemen. Dat weet ik natuurlijk ook. Vandaar dat ik, voordat ik aan deze reis begon, heel goed had nagedacht welke schoeisel ik mee wilde nemen. Een paar goede teenslippers, een paar goede schoenen waar ik dus goed op moet kunnen lopen, maar die er natuurlijk ook nog een beetje leuk uit zien onder een jurkje of rokje. En dan nog flatjes, die nemen weinig ruimte in. Vlak voordat we dus op reis gingen had ik het perfecte stel gevonden. Nieuw waren de wandelschoenen. Nu weet natuurlijk ook iedereen dat het heel verstandig is om schoenen in te lopen. Ik ook, maar ik deed het niet. Ik zou ze op de heenreis waarin nog niet zoveel gelopen zou worden, aantrekken, en dan kwam het vast wel goed. Niet dus. Op de luchthaven van Bangkok, en had dus nog nauwelijks gelopen, moest ik mijn schoenen al opbergen en mijn slippers aandoen, omdat ik een enorme blaar op mijn hiel had. Waar  ik ook niet bij had stilgestaan was, dat als je maanden geen slippers hebt aan gehad, deze ook weer blaren kunnen geven. Na 3 dagen had ik dus al een aantal flinke blaren op mijn voeten opgelopen.

Maar daar blijft de ellende niet bij. Normaal gesproken kan ik toch wel zeggen dat ik mij over het algemeen fit voel. Ik mag dan eens een keertje last van mijn schouder hebben, maar verder ben ik bijna nooit ziek. Het zou zo wel eens kunnen zijn dat vandaag, maar ik weet het niet zeker want de dag is nog heel vroeg, namelijk 08.38 uur, dat het de eerste dag is van de ruim 2 weken, dat ik mij weer helemaal lekker  voel. De ellende begon dus bij de blaren. Omdat we op weg naar onze eerste overnachtingslocatie nogal een eind hebben moeten lopen met al onze baggage, en zo’n rugzak weegt toch behoorlijk door als je ver moet lopen, Waarschijnlijk heb ik mij toch een beetje overbelast en ik kreeg dus last van mijn onderrug wat uitstraalde naar mijn benen. Het kan ook zijn dat dat nog versterkt werd door de enorme fietstocht op natuurlijk niet de meest fantastische fietsen en over de hobbelige wegen die wij in Ankor Wat hebben gemaakt. Joelle schreef hierover al dat ik na terugkomst van de tocht helemaal kapot was. Dat kloptte helemaal. Dan merk je opeens dat je toch een 25 meer bent. Op de terugweg van deze fietstocht voelde ik plotseling alsof mijn benen verbrand waren. Gek, ik had ze ingesmeerd en zoveel zon hadden ze niet gehad. Opeens bleek de helft van mijn benen vuurrood op te zwellen. Tel daarbij de rugpijn, de blaren en de uitputtende fietstocht op, en iedereen kan zich voorstellen dat je je dan niet helemaal lekker voelt. En dan vergeet ik nog te vertellen dat we dus onze eerste nacht helemaal hebben overgeslagen, (dan een nachtje aardig geslapen) en de nacht voor deze fietstocht nauwelijks een oog hadden dichtgedaan door het harde bed, de huilende honden en de muggen.

De rugpijn met wat pijnstillers kunnen onderdrukken, en blaren zijn verdwenen, maar op dag 6 begon de volgende ellende. Het grootste reizigersprobleem in deze landen, en we hebben gelezen bij uitstek de Nederlandse bevolking.  Bij ons beide gelijk. Enorme buikkrampen en buikloop en dat precies als we hele lange bustochten moesten gaan maken. Gelukkig zijn er middeltjes om de stoelgang tijdelijk in het gareel te houden, maar de oorzaak los je niet op. Alle websites natuurlijk wederom gelezen wat je moet doen en niet. Het zou 2 tot maximal 5 dagen mogen duren, anders moet je toch maar een arts inschakelen. Dus wij de dagen tellen. Eergisteren was het al de 7e dag en nog geen verbetering. Tot ik bij mijzelf gisteren eindelijk enige verbetering zag. Dus ik hoop dat ik vandaag eindelijk kan zeggen dat ik mij meer helemaal fit voel.

Nu genoeg over alle negatieve zaken. Reizen kent uiteraard ook een heel andere kant en die wil ik niet onderlichten. Reizen is ontdekken, nieuwe verhalen horen, mensen ontmoeten, jezelf beter leren kennen, ruiken, proeven, zien en beleven hoe andere mensen op andere plekken in de wereld leven, genieten van ook de dingen niet anders gaan dan je gedacht of gepland had. Juist die onverwachte dingen maken het reizen zo interessant. En dan neem je alle lichamelijk ongemakken voor de volle 100% voor life. Dat hoort er dan maar bij.

En wat ik natuurlijk niet mag vergeten te vertellen is dat ik enorm geniet van het reizen samen met Joelle, mijn oudste dochter. Ik weet niet of het er ooit nog eens van komt of dat dit echt de laatste keer is samen met haar. Dus ik ga de laatste week nog even door met extra genieten.

Liefs Marielle

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *