A slow slow slow boat

A slow slow slow boat

Na mijn laatste post over Laos ben ik inmiddels heel veel kilometers verder. Per boot, bus en motor heb ik Noord-Thailand doorgereisd. Alles van voor de motorrit staat hier beschreven, iets minder diepzinnig en spannend ditmaal, maarja het leven van een reiziger kan nou eenmaal niet altijd spannend zijn.

Vanuit Luang Prabeng zijn er een aantal opties om naar Thailand te gaan. Je kan 16 uur in de bus gaan zitten, of het vliegtuig nemen of je kan de slow boat nemen. Dit is een gevaarte van ongeveer 50m lang met vier autostoelen naast elkaar en een bonkende motor achterin. Zoals altijd stonden er weer heel horrorverhalen (een lijk op de boot, bagage overboord…) op het internet over de afzetpraktijken, levensgevaarlijke capriolen en overvolle boten. Ze hebben de pier (waarschijnlijk om meer tuctuc inkomen te genereren) recentelijk verplaatst naar een afgelegen plek buiten de stad. Ik en Leo (de argentijn) waren van plan om op de boot zelf te betalen, aangezien dit goedkoper was dan een tour te boeken. Het bleek allezins mee te vallen. We hadden ieder een dubbele zit voor ons alleen, de boot was prima en de betaling verliep zonder gesteggel. We kochten onszelf in voor 110kip (8$) voor een reisje van Luang Prabang naar Pakbeng. Ik had me heel goed voorbereid op de 8 uur durende boot stroomopwaards over de Mekong, door al mijn electronica op te laden en genoeg films te downloaden. Beetje jammer dat ik mijn oortjes was vergeten. Het landschap was prachtig, met her en der een inheems dorp, en vissertje of een naakt zwemmend kindje. Toch, acht uur uit het raam staren duurt best wel heel lang.

En toen waren we pas halverwege. Het slaapstadje Pakbeng is niks anders dan een tussenhaven voor de twee boten in beide richtingen. Het is rennen voor een goed guesthouse en dan heel lang wachten op je eten. Leo, die om onduidelijke reden weinig had gegeten en bloedchagerijnig was, was mijn enige gezelschap. Ik probeerde wat vragen te stellen, maar er kwam maar mager antwoord. Gelukkig had een winkeltje oortjes, welliswaar knalblauw, maar ik kon mezelf weer vermaken. Dat is maar goed ook, want de volgende dag moesten we weer 8 uur verder varen en had ik de afwisseling tussen snel water, langzaam water en snel-langzaam water wel gehad.

De laatste nacht in Laos brachten we door in een vreemd chinees hotel aan de Thaise grens, waar wederom niks te doen was. Bij het avondeten zagen we drie meisjes van de boot langslopen en ik vroeg hen erbij te komen zitten, zodat ik mijn reisgezelschap weer kon uitbreiden en de mogelijkheid tot een leuk gesprek vergrootte. Het bleken drie gap-year meisjes uit Zuid-Duitsland te zijn; Martina, Shoshana en Laura, een gezelschap van 2 vriendinnen en 1 die zij ook op de boot hadden leren kennen. Na wat kaartje en de laatste Lao biertjes (erg lekker) besloten we de volgende ochtend met zijn vijven de grens over te steken en naar Chiang Mai te vertrekken.

Ik kan nog een ding toevoegen over Laos; ik heb nog nooit zulke eerlijke mensen meegemaakt. Wellicht heb ik de andere volkeren ook minder op de proef gesteld; maar de Lao zijn met vlag en wimpel geslaagd. Ik heb eenmaal mijn tas, inclusief ongeveer 300$ en mijn paspoort een nacht buiten laten liggen en ben eenmaal mijn pinpas vergeten bij een automaat. In het eerste geval heeft de receptionist mijn leven gered, hij heeft alles meegenomen naar binnen en de volledige inhoud weer teruggegeven de volgende ochtend. In het tweede geval kwam een meneer mij achterna rennen. Wat een fijne mensen. En ik zal beter op mijn spullen letten…

En toen waren we weer terug in Thailand. Na een busrit van 4 uur en nog eens 4 uur kwamen we aan in Chiang Mai. Zogezegd de leukste ‘grote’ stad in het noorden. Het heeft een oud ommuurd centrum, vol hippies, hostels en cafetjes, waardoor je eigenlijk niks merkt van de stadsheid daarbuiten. Rond avondeten zaten helaas de meeste hostels al vol, of hadden geen plek meer voor vijf man. Hostel number nice nog wel. Het was een nogal vreemde plek, waar je door het hele huis, vol spullen moest lopen naar een minikamer. Het meest aparte was nog wel het personeel. Waar je in Thailand vaak hoort over ladyboys (mannen (semi) omgebouwd tot vrouwen) waren dit de vrouwelijke versies. Een naam hadden we niet naar, boyladies zou de lading dekken. Op zich niks mis mee, maar de constante knipogen en het gesmoes in het Thais maakte het wat creepy. Wij vier meisjes konden op het kamertje bij elkaar slapen, maar Leo moest zijn stapelbed delen met de receptionist(e).

Gelukkig voor hem deed hij dat niet alleen. Na een bezoek aan de nightmarket hadden we ons gesplits in twee groepen; Leo en Laura gingen wat drinken en ik, Martina en Shoshi gingen shoppen. Uiteindelijk kwamen de twee drinkers niet opdagen op onze ontmoetingsplek, zelfs niet na een half uur wachten, en zijn we maar naar bed gegaan. Laura kwam niet thuis… of onze kamer zat op slot.. of ze wilde ons niet wakker maken. Jaja, volgens mij heeft ze hem gewoon beschermd tegen de Boyladies.

Het leek Martina en Shosi een leuk idee om een Thaise massage te nemen. Nog helemaal in de wolken van mijn Laose massage wilde ik wel mee. Dit was echter een speciaal project, Thaise gevangenen in hun laatste 6 maanden gevangenschap zouden ons masseren. Ik fantaseerde al helemaal over een gevangenisbezoek, maar het bleek gewoon in een salon te zijn. Een soort vorm van educatie, herintegratie en een beetje geld sparen voor die meisjes, en een lekkere massage voor ons. Wie ooit een Thaise massage heeft gehad weet wellicht dat het iets anders is dan een normale massage. Allereerst moesten we een katoenen bloes en broek aan en werden we daar doorheen gemasseerd. En dat ging zacht gezegd nogal, niet zacht. Haar duimen boorden zich in mijn kuiten, mijn armen werden naar achteren getrokken en kneep mijn huid en spieren samen. Wie weet hoe ik bij de tandarts er bijlig, zo lag ik er nu weer bij. Ik probeerde in het Duits bij Soshi te peilen of zij er ook zo over dacht, maar haar vrouwtje was ruim 40 jaar ouder dan de mijne, dus dat ging ‘sehr gut’. Vragen om zachter vond ik ook zo laf, en hielp elke keer een minuutje. Ik hoopte maar dat het zeer effectief was en dacht stilletjes aan de martelpraktijken uit de oude Thaise gevangenissen. Geen Thaise massage meer voor mij, leve de olie en ontspannende massages.

Als laatste activiteit in Chiang Mai hebben we een kookcursus gedaan. Vanaf ‘s ochtends vroeg tot diep in de middag hebben we ons bezig gehouden met de Thaise keuken. Eerst een bezoek aan de local market, waar op elke hoek een tourgroep stond, dus zo local was die nou ook weer niet. Vervolgens een meisje die ons in de tuin achter de keuken alles vertelde over kruiden, en ons deze liet proeven, voelen en ruiken. Wisten jullie al dat er in Thailand drie soorten bascilicum zijn, en geen de Italiaanse variant is die wij kennen? En dat Tumeric/Kurkuma een gele wortel is die alleen gebruikt wordt voor de kleur? (En afgeeft aan je handen en kleren?) Nee wij ook niet, maar nu wel. Vervolgens konden we uit een zesgangen menu voor elke gang een gerecht kiezen wat we gingen maken. Ik heb uiteindelijk een Massaman curry gekookt, een springrol gerold en gefrituurd, mango sticky rice gemaakt plus een soep, salade en cashewnotengerecht in elkaar gekregen. Je kon telkens kiezen tussen very sexy en super unsexy op de schaal van heet tot laf. Een vrij onlineaire, ter interpretatie van onze lerares, schaal van hoeveelheid pepers in je eten. Je kan wel stellen dat ik erg onsexy ben, en gelukkig was ik niet de enige die elke keer het met een half pepertje zonder zaadjes moest stellen 🙂 Het eten was super lekker en ik heb alles goed weten te voltooien, dus wie binnenkort bij kan eten kan uit bovenstaand menu wat bestellen (en het zelf wat sexier maken).

Na de eerste nacht zijn we trouwens overgestapt op een hostel om de hoek, veel meer ruimte, lief receptiemeisje en zelfde prijs. Leo bleef achter bij de Boyladies en Laura hebben we de 3 nachten erna ook niet gezien, het hek zat dicht na 11en… Hier heb ik ook een scooter (motor? 125cc) gehuurd om een rondje te maken langs Pai, Mae Hong Song en Mae Chaem, met een 120-180km tussen elke plaats. Ik kan wel zeggen dat dit wederom een hoogtepunt was (ook letterlijk, met het hoogste punt van Thailand op de route), met zeker veel meer spannende verhalen, dus blijft je inbox F5en, het komt eraan!

Sawasdee ka!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *