Are you married?

Are you married?

Na  onze hereniging in Trivandru m zijn we met zijn drieen doorgereisd naar Madurai. Onze eindbestemming Chennai komt zo steeds dichterbij.

We pakten een lokale trein ergens in de avond om onszelf in de sleepclass te installeren tussen het Indiase volk. Drie “bedjes” boven elkaar en dat dan vijf uur lang. Ons gezelschap bestond uit een boek over lichaamstaal, waar iedereen om vocht om hem te mogen lezen, en een dozijn muizen en kakkerlakken. We kwamen tegen elven aan in Madurai en liepen op advies van de Lonely Planet de stad in. Overal waren alle hotels vol of te duur. Een oude man met rode tanden van de paan kon ons wel helpen. Hij wist iets goeds en goedkoops. Na het derde hotel wat hij ons aanwees dat echt totale shit was waren we het zat en probeerden we van hem af te komen. Hij bleef ons echter achtervolgen en dingen aanwijzen, come come… Met hem op sleeptouw vonden we dan eindelijk rond middennacht een plekje om te slapen in een ontzettend louche hotel, maar met een groot genoeg bed voor een redelijke prijs. We wisten wel meteen dat we maar een nacht in Madurai wilden blijven…

De volgende ochtend stond ons iets leuks in het verschiet. Zoals het noorden van India de Taj Mahal heft, zo heft het zuiden een gigantisch mooie tempel in Madurai, waarvan ik de naam niet heb onthouden… Het gigantische complex staat midden in de stad en is al van ver te zien. Het heeft een autovrije zone eromheen is complete beschermd door een muur met vier poorten in iedere windstreek eentje. Er werd ons van verschillende kanten gewaarschuwd dat ik zo de tempel niet inkwam. Ik droeg namelijk een korte broek en had speciaal daarom had ik mijn sarong meegenomen om om te knopen. Die was echter niet goed genoeg, want hij was effen. Voor ons liep een stoet aan bontgekleurde Indiase vrouwen. Maar nee, dat was echt anders… dat was een saree… en die icht wel gekleurd zijn. Maar er was een oplossing, de winkel om de hoek deelde die doeken gratis uit en we mochten er ook onze schoenen stallen. Blijkbaar had de verkoper van deze antiekwinkel nog wel oog voor mode want hij knoopte mij een lichtroze doek om die eigenlijk helemaal niet gek zat en stond. Eindelijk mochten we dan de tempel in. Wat deze zo bijzonder maakt is dat hij van binnen compleet geverfd is. Alle plafonds en pilaren zijn met alle kleuren van de regenboog beschilderd. Het is een verzameling van hallen, gallerijen en marktjes waar Lucille en ik gratis hele mooie roze rozen in ons haar gespeld kregen. Zelfs een haarspeldje was gratis, onder voorwaarde dat we op de foto gingen met de verkoper en het zouden opsturen via de email. We hebben uren gedwaald door de gangen en ons vermaakt met een uitgebreide fotoshoot toen Matthieu wel fotograaf wilde spelen. Resultaten zijn binnenkort te zien op Facebook.

Naast de tepel was er vrij weinig te doen in Madurai en hebben we vooral wat rondgedwaald in haar vele straatjes om die avond rond het vallen van de avond weer een trein te pakken richting Trichy. Dit maal was er slechts tweedeklas beschikbaar, de laagste klasse die de treinen bezitten. Hier deel je de trein met veeel mensen en is er geen plekje gegarandeerd. Al snel nadat wij een plekje bemachtigd hadden werden we uitgenodigd door een gehele familie om bij hun in de coupe te komen zitten. Die familie bestond uit een jongen van 26 en zijn moeder en hun neefje. En een vrouw en haar ouders en haar man en twee kleine kinderen. Iedereen noemde elkaar ook nog eens broer en zus, dus wat nou de onderlinge verhouding was weten we nog steeds niet helemaal. Ze schoven wat op en wij konden midden tussen de familie zitten. De kinderen klommen overal bovenop en zaten overal met hun plakhandjes aan en de ouderen vonden het allemaal best. Ze waren weer in ons geintresseerd en via die jongen vroegen ze allemaal naar hartenlust over ons leven. India style; of ik getrouwd was, of ik kinderen had, wie mijn familie was. Foto’s van mijn ouders gingen de hele trein door en er werd toch vooral gevraagd waarom ze in hemelsnaam een ongetrouwd meisje zo vr van huis alleen lieten. En of ik al verloofd was. Het hoofd van de moeder van de jongen vormde langzaam in een grijns die er niet meer af ging. Blijkbaar vond ze mij wel een interessante kandidaat voor haar zoon want ze keek me telkens verliefd aan en vlijde zich langzaam tegen me aan. Langzaam werd het minder subtiel tot ze aandrongen om toch echt thuis direct aan mijn ouders te vragen of ze het goed vinden… Uitleggen dat er bij ons vooral liefde bij komt kijken had niet echt zin. En ohja, hij wilde toch niet in een koud land wonen dus ik moest maar naar hem toekomen, hij zou mijn ticket wel betalen. Nadat we nog uitgebreid met de hele familie op de foto zijn geweest reed de trein station Trichy binnen.

Na wederom een te lange zoektocht vonden we ons mooi stulpje voor de komende dagen. Een prachtige lichtroze gigantische kamer. Hier was het wachten op 12 uur, het tijdstip dat onze vriend verjaarde naar leeftijd van 30. Om het feest aan de gang te krijgen moest ik eerst Lucille wakker schudden en kon ik eindelijk de extra kilo’s aan cadeau uit mijn tas hijsen. We hadden ergens een fles nepchampagne (lees; bubbels met druivensmaak) gevonden en een zak Haribo gekocht. Omdat Matthieu ook al drie dagen vastgekluisterd in mijn boek zat besloten we ook hem een eigen boek te geven. Hij was er gelukkig allemaal heel blij mee en we konden genieten van wat echt Europees snoep en iets minder genieten van de extreem smerige wijn, maar dat drukte de pret geenszins.

De ochtend erna pakten we een bus naar de grote tempel van Trichy. Eigenlijk was die precies hetzelfde… even groot en interessant behalve dan dat deze tempel onbeschilderd was en daarbij heel saai afstak tegen die van Madurai. We vonden nog wel een groep bejaarde Duitsers en besloten een praatje te maken. Nadat we hen vroegen waar ze vandaan kwamen in het Duits vroegen ze dat ook aan ons. De vrouw was echter compleet verbaasd dat we Nederlands waren omdat mijn Duits blijkbaar erg goed klonk. Oostenrijk is dus goed voor meer dan alleen wintersport J

Na deze tempel namen we wederom een bus terug richting de stad. We konden ons doel al van verre zien liggen. Midden in deze vlakke stad stond slechts een enkele heuvel met daarop jawel: nog en tempel. De trappen telden slechts 456 treden en dapper beklommen we die op blote voetjes. Bovenin had je een prachtig uitzicht over de hele stad en konden we fijn wat uitrustten. Ik voelde me al niet helemaal super maar kon weer lachen toen een groep meisjes om me heen kwam zitten en in twee woorden engels een gesprekje begon. Hoe ik heette? Elle.. meer kunnen ze er meestal toch niet van maken. Uiteindelijk verbasterde dat naar Jella en dat is blijbaar wel makkelijk genoeg want dat bleven ze de hele tijd roepen.

Weer beneden besloten we om terug te lopen naar ons hotel, wat volgens Matthieu slechts anderhalve kilometer zou zijn. We wilden op tijd terug zijn bij het station om treinkaartjes te kopen richting Pondicherry voor de dag erna. De tocht duurde toch net iets langer dat w hadden ingeschat en we haalden het bij lange na niet. Wel voerde het ons door straatjes die we anders nooit gezien zouden hebben. We kwamen langs keurrijke huizen waar overal de deur openstond en mensen ons uitzwaaiden. Ook hadden we al snel een verzameling kinderen achter ons aan rennen die allemaal op de foto wilden en dat ons ook luidkeels konden vertellen. Toen we na een uur zwoegen in de hitte nog steeds niet het treinstation hadden bereikt was het toch tijd om op Google Maps op mijn telefoon te kijken. Daar bleek dat we weldegelijk de goede richting op liepen, maar dat het een stuk van zes kilometer was… Enkele meters later kwamen we hongerig en ik met een pijnlijke buik langs een ultramoderne supermarkt. Om naar binnen te mogen moesten we onze grote tassen inleveren en moest ik mijn camera in de tas stoppen. Onder geen beding mochten we foto’s maken. Alsof we nog nooit een supermarkt van binnen hadden gezien!  Binnen hadden ze een heus restaurantje waar ze sandwiches op het menu hadden staan. Een veilige keuze, leek ons zo… een groentebroodje bleek echter vooral met pepers belegd te zijn en kon mijn arme hollandse maagje niet aan. Gelukkig hebben mijn beiden reisgenootjes hier echt veel minder problemen mee en verorberder z voor de zoveelste maal mijn leftovers.

Omdat het vandaag de verjaardag van Matthieu was wilden we een lekker restaurant zoeken. Eentje zonder spicy voedsel en niet al te duur. Het bleek een grot opgave want er komen vrij weinig toeristen in dit deel van het land. Uiteindelijk zijn we maar ergens neergeploft waar het er acceptabel uitzag en ze ons garandeerden dat alles op de menukaart beschikbaar was. Ik had me voorgenomen om niet te klagen en gewoon van het etentje te genieten… alhoewel uit eten gaan is niet zo bijzonder meer als je al twee maanden drie keer per dag in een restaurant te vinden bent. Op de menukaart was echter vrij weinig vegetarisch te vinden en de serveerder sprak belabberd engels en kon ons slecht uitleggen wat nou wat betekende. Uiteindelijk wild ik gewoon graag wat gebakken groenten hebben en rijst, om mijn buik te kalmeren. Maar iets wat niet op het menu staat in India kan gewoonweg niet gemaakt worden. Uiteindelijk toch maar gekozen voor champignons manchurian en hem me laten verzekeren dat ze niet spicy waren. Lucille eveneens hetzelfde verhaal en inmiddels waren mijn goede voornemens al de deur uit en waren we bloedchagerijnig. Toen eindelijk het eten kwam bleek het belachelijk spicy en konden we alsnog niks eten. Wat droge rijst met raita en kleine stukjes champignons gingen er met moeite in, maar we voelden ons daarna allebei verre van goed. Om onze maaltijd toch nog goed af te sluiten besloten we ergens anders een dessert te bestellen. Drie bolletjes ijs en hoewel niet heel verstandig van ons, ze smaakten perfect. We sloten de dag af met rum met mangosap op onze hotelkamer en zetten de wekker extra vroeg.

Omdat het ons niet was gelukt om treinkaartjes te bemachtigen moesten we de lokale bus nemen naar een stadje dichtbij Pondicherry om daar over te stappen; Villapuram. Voor enkele luttele rupees hadden we weer en busrit van een paar uur te pakken. Echter tien kilometer voor de eindbestemming besloot de buschauffeur dat het wel tijd was om te lunchen en zette hij de bus voor een extra half uur stil bij een restaurantje. Toen we even later in Villapuram arriveerden konden we meteen door in de bus naar Pondicherry, die er een bescheiden uurtje over deed. Pondicherry is een ministaatje binnen India en valt dan ook nergens anders mee te vergelijken. Het doet erg Europees aan, wat gezien haar verleden ook niet vreemd is. De afdruk van de Fransen is hier nog duidelijk merkbaar. Le petit canal bijvoorbeeld en overal zijn de straten omgedoopt tot rue de … Op de uithangborden staat naast Tamil nu vaak ook frans geschreven en overal zijn Franse bakkerijen te vinden. Pondicherry ligt aan de zee, maar dit maal aan de oostkust, waardoor er een koel briesje langs de rotsige kustlijn waait.

Omdat ik nog steeds niet lekker was besloten we onszelf met alle tassen te installeren bij een Franse bakkerij en Matthieu bood zich aan om de stad door te lopen op zoek naar het zoveelste goedkope hotelletje. Ondertussen genoten wij van de eerste echte behoorlijke croissant sinds tijden en konden we om ons heen kijken naar de mooie huizen en zowaar schone straten van het Franse kwartier. Na een uurtje kwam hij terug en raceten wij naar het plekje dat hij voor ons had gevonden. Een stuk verderop, weg van de schone straten en de drukte in lag de Amala Lodge waar wij onszelf installeerden in een kamer met afzichtelijke bruine tegels maar voor een belachelijk lage prijs.

We besloten om tegen zonsondergang naar de kust te gaan. Op een pier konden we genieten van een vreemde gewaarwording; de zon ging niet onder in de zee! Achter ons verdween hij achter de huizen, maar ergens voelde het toch alsof het niet klopte en hij in de zee hoorde te zakken… Na dit schouwspel begaven we ons de stad is op zoek naar een restaurant om te eten. Ik werd met de minuut misselijker en na het zoveelste restaurant wat niet goedkoop genoeg was of geen goede keus bood ploften we maar ergens bij een Indier neer die claimde alles te hebben. Helaas dus net niet de couscous die ik nog wel zag zitten. Het werd een half bord witte rijst en wat sla.

Terug in het hotel wist ik totaal niet meer hoe ik het had en kon niet meer op mijn buik, zij of rug liggen zonder vervelende krampen in mijn buik. Na een poging om te slapen kwam dan eindelijk alle ellende van de komende dagen er met een rotvaart uit. Ik heb de hele nacht in de badkamer doorgebracht en verging ook van de pijn. Toen er ook bloed uit kwam werd het tijd om en dokter in te schakelen. Dankzij internet op mijn telefoon kon ik mijn ouders op de hoogte houden en zij hebben gebeld met de SOS alarmcentrale. Van hen kregen we uiteindelijk een naam van een kliniek een paar straten verderop. Midden in de nacht is mijn dappere vriendin de stad doorgezworven om medisch advies en medicijnen te halen. De dokter wilde niet meekomen en verzocht mij om rond 7 uur langs te komen, en gaf haar een briefje met een recept erop mee. Helaas had het ziekenhuis de medicijnen zelf niet op voorraad en waren alle apotheken gesloten. Met die mededeling kwam Lucille weer terug en deed ik maar weer een poging om te gaan slapen. Dat lukte gelukkig iets beter omdat ik het spugen steeds langer op zich liet wachten en ik compleet leeg van binnen was. Uiteindelijk vielen we dan in slaap rond zonsopkomst (nouja we, Matthieu had de hele nacht rustig doorgeslapen..) en kon ik me tegen het einde van de ochtend in het ziekenhuis melden. Eigenlijk wist de dokter ook niks nieuws te vertellen behalve dat hij bang was dat ik uitgedroogd was en hij me aan het infuus wilde. Uiteindelijk hoefde dat niet omdat ik al een paar uur niet meer naar het toilet hoefde en ik inmiddels al twee ORS had opgedronken, ze smaakte zelfs lekker. Het tochtje door het licht en het lawaai was echter behoorlijk slopen en ik was helemaal kapot. Thuis bleek dat Lucille toch ook wat te pakken had want die deed mij in een lichtere versie na. We besloten om op bed te bijven liggen de rest van de dag en hebben heerlijk geslapen en werden best prima wakker… Ik ben nog niet heel vaak ziek geweest maar ik kan toch wel met zekerheid zeggen dat ik nog nooit zo iets naars en agressiefs heb meegemaakt, nota bene met nog maar een week India te gaan… Waarschijnlijk is het een optelsom van een darminfectie en voedselvergiftiging, die zich allebei tegelijk lieten spreken… voorlopig dus uitzieken en aan de antibiotica. En voor mij geen Indiaas eten meer…. Dit nooit meer!

Toen we aan het einde van de middag met wat hernieuwde energie wakker werden ging Lucille haar blog schrijven en bleef ik wat hangen en op mijn telefoon op internet. Zo zag ik dat op Facebook een vriendin die ik in Anjuna had ontmot nieuwe fotos had geplaatst. Het leek er tocht wel op dat we veelal dezelfde dingen hadden gedaan in de afgelopen maand dat we uit elkaar reisden. Zo kwam het dat we elkaar vroegen waar we waren. Lisa bleek ook in Pondicherry, in een internetcafe drie straten verderop. Ik stelde voor om af te spreken voor het avondeten in ons hotel. Toen ik haar de naam noemde en ze zei dat zij daar ook zat dacht ik dat ze een grapje maakte. Ik rende naar de receptie maar inderdaad stond zij ook daar ingeschreven en sterker nog, ze bleek in de kamer tegenover ons te logeren! India heeft slechts 1,2 miljard mensen… maar blijkbaar is zelfs dan dit nog mogelijk. Een kwartiertje later kwam ze inderdaad mijn kamer binnenvallen en Matthieu en Lucille waren heel verbaasd om mij niet alleen aan te treffen. Met zijn vieren zijn we gisterenavond uit eten geweest bij een klein restaurantje waar quiche en pasta op het menu stonden. Geloof me, na 24 geen vast voedsel was dat een verademing maar ik had nog steeds vrij weinig honger. Het smaakte me wel goed en ik viel daarna wederom snel in slaap.

Deze nacht verliep gelukkig en stuk rustiger en we werden vroeg wakker om een versfruitontbijtje op het dak te eten. Na een banaantje was het voor mij wel weer genoeg en gingen we onze spullen pakken om een dagje op scooters rond te gaan toeren. Na weer een veel lange zoektocht (die probeerde ons motors aan te smeren, die was te duur, die verhuurde niet per 24 uur) hadden we dan toch drie scooters te pakken en hadden we ons gezelschap uitgebreid met een Australier Isaac. We hebben een poging gedaan om het strand te vinden  en dat lukte ons ook bijna. Helaas was het strand bezaaid met boten en vissersnetten en was het absoluut niet geschikt om te liggen. Wat ook niet hielp was dat ik me weer heel rot begon te voelen. Mijn keel opgezet alsof ik een enorm vochttekort had en mijn buik begon weer op alle mogelijke manieren te protesteren. Uiteindelijk moesten we weer helemaal terug naar Pondicherry om een plekje met wat betrouwbaar eten te vinden en was ik het weer helemaal zat en had besloten om me op te sluiten in de hotelkamer.

En daar ben ik nu… en ik heb best wel zin om lekker naar huis te komen. Ook al bespaar ik geld door hier rond te hangen, schijnt hier de zon en regent het in Nederland, is alles hier een groot avontuur en thuis saai…. Ik heb best wel weer zin in saai… zeker nu ik me niet echt goed voel zou ik ben wel thuis in bed willen liggen en mama voor me laten zorgen…

Maar zover is het nog niet en ik heb nog een paar daagjes te gaan. Morgen vertrekken we als ik me goedvoel richting Mamalapuram, een klein strandplaatsje op twee uur rijden, richting het noorden. Vandaar gaan we verder richting onze laatste bestemming Chennai, wat weer twee uur verder ligt. Tijd om al mijn laatste geld uit te geven en cadeautjes te kopen: rupees uitvoeren is namelijk strafbaar… Dan vertrekt mijn vliegtuig de 30e eerst binnen India naar Hyderabad, dan beland ik midden in de nacht in Dubai en de 31e vroeg in de ochtend kan ik dan weer voet op Nederlandse bodem zetten…. Dus bij deze, liefs en tot snel!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *