Back to the caves

Back to the caves

Lief publiek,

Bij deze wil ik jullie graag meenemen in de laatste dagen van de reis van mij en Marielle samen. Ik kan voor ons beiden spreken als ik zeg dat daar vooral erg veel hoogtepunten in te vinden waren. Dit keer een erg positief verhaal dus, hopelijk daardoor niet saaier…

Vanaf Hue hebben we kennisgemaakt met het fenomeen sleeperbus. Ik heb deze slaapbussen al eerder genomen in India, maar ze zijn overal zo anders, dat je niet op die ervaringen kan vertrouwen. (En gelukkig, die waren verschrikkelijk.) Omdat we onze tickets al in Saigon hadden geboekt wisten we niet heel goed wat ons te wachten stond. Allereerst drie uur wachten, met om het kwartier een 5 minute, 5 minute, I promise, maar zelfs dat alleen als je nadrukkelijk om vroeg. De bus die ons kwam ophalen was splinternieuw en telde twee ‘verdiepingen/stapelbedden’ van stoelen die vrijwel verticaal konden. Helaas waren ze wel gemaakt voor de gemiddelde Vietnamees, en was het met onze lange stelten en dikke billen iets minder praktisch. We hebben verhalen gelezen over bellende chaufeurs, aircos op hol geslagen, drinkende chauffeurs, toeterende wagens en ongelukken. Gelukkig hadden wij dit allemaal niet en zo arriveerden we in Phong Nha nationaal park.

Daar werden we opgehaald door de baas van onze homestay, achterop de motor met bagage het dorp door naar zijn huis. De homestays in Phong Nha is een onderdeel van een nieuw project van de Jungle Boss waarbij toeristen bij mensen thuis verblijven, een soort bed&breakfast. Hij wil voorkomen dat er megahotels worden gebouwd doordat mensen hun land gaan verkopen en biedt hen een alternatief. Hij regelt de website, de boekingen en het contact met de klanten en geeft de eigenaren trainingen in Engels, faciliteren en gastvrijheid. Zo hoopt hij duurzaam toerisme naar de streek te trekken. Die is pas vrij recent (her)ontdekt, dus de meeste mensen in de omgeving zwaaien nog enthouasiast naar toeristen en veel is nog niet ontwikkeld.

Wij waren gasten 7 en 8 in een gloednieuw appartementje. Een prachtige badkamer met uitzicht op de waterbuffels, een zacht hemelbed en midden op het platteland tussen de bergen. Alles aan deze plek was prachtig maar het was vooral de baas, mr. Jungle Boss (1.60m) die het geheel onvergetelijk maakte. Ten eerste sprak hij voortreffelijk engels, was hij goudeerlijk en enorm service-gericht. Hij wist alle over de omgeving, dacht met ons mee en nodigde ons uit voor Tet in zijn huis met zijn familie. De tweejarige Toni stal ook de show, eigenwijs deed hij alles na wat zijn vader deed. Vooral foto’s maken met de smartphone, met flits, was favoriet bij het jochie.

Waar iedereen voor naar Phong Nha komt zijn de grotten. De grootste grot ter wereld bevindt zich hier, vanaf 2011 open voor 500 (rijke) mensen per jaar. Geukkig voor ons arme stervelingen zijn er ook nog hele mooie andere, goedkopere, grotten. Naar de Phong Nha cave kon je alleen per boot. Een boottochtje kostte je 15$ en er konden max 14 man mee. Echter niemand vertelt je dat en zo kan het zijn dat je met zn tweeen in de boot zit en zo een duur tripje hebt. Wij hebben ons best gedaan om bij de ingang en in het cafe verderop mensen te ronselen en hadden zo een groepje van 7 bij elkaar. Via een prachtige boottocht werden we de grot ingevaren, vanwaar ze bomend verder voeren 1,5km de grot in. Prachtig sutiel verlicht en het beste; er was helemaal niemand. Dat was te wijtten aan de relatieve onnbekendheid en de datum (oudjaarsdag voor de Vietnamezen). Na  deze grot konden we nog een 350 passen omhoog klimmen naar de volgende, ditmaal een droge grot. De terugweg was minder droog, het begon keihard te regenen. De enige regen die we daar gezien hebben, en precies toen we nog 2.5km naar huis moesten lopen. We dachten ook wel een kortere weg te weten, en voor we het wisten stonden we enkeldiep in rijstveld, modder, rijstveld en werden we uitgelachen door de locals.

‘Thuis’ waren de voorbereidingen voor Tet al in volle gang. Dit is de feestdag voor de Vietnamezen en daar moest goed bij gegeten worden. Er werden twee kippen geslacht, omdat we te laat waren hadden we de moord gemist, (heel jammer…) maar waren we op tijd voor het plukken. We troffen daar ook de gasten uit het appartement naast ons aan, natrillend met de bloedspetters achter hun oren. Zij aten die avond geen kip. Wij wel, want het alternatief was varkensdarmen, kippenbloed, jellysnoepjes of vissekop. Weggespoeld met veel rijswijn die als shotjes achterover getikt werden. Voor deze happening had Dung (mr. boss) alle expats opgetrommeld uit het dorp. We konden dus de gidsen van de tours en professionele travelblog writers alles vragen. Zo weten we nu alles over naar Zuid-Afrika reizen over land en de vergunningprocedure (lees omkopingen) voor de grote grot. Er werd groot vuurwerk afgestoken, iets waar Toni het al dagen over had. Ook maakten ze bommen, enorme knallen die door de bergen overal rond echoden. Het was een mooi feestje, en het nieuwe jaar werd wederom goed begonnen.

De volgende dag huurden we scooters samen met Gavin en Michelle Mahony, de kippendoders, en (ma)honeymooners die een jaar lang na hun trouwen gingen reizen. Samen met hen maakten we de tocht door de bergen op weg naar de illustere Dark Cave. Op aanraden van velen zou dit het hoogtepunt van de grotten zijn. Het begon wat onwennig (in onze bikini’s met 17 graden) met een zipline de rivier over schieten. Daarna de grot inzwemmen en het pikdonker betreden. Wederom hadden we het rijk alleen, en buiten onze gids was er niemand, op wat spinnen, oogloze vissen en vleermuizen na. Gewapend met slechts een hoofdlichtje vervolgende wij onze weg in deze indrukwekkende grot, al zwemmend en klauterend. Opeens sloegen we rechtsaf een smallere gang in voor een ‘mudbath’. De grond onder onze blote voeten werd steeds glibberiger, tot je soms kniediep wegzakte in de modder. De geluiden leken op scheten en af en toe gleed er iemand een meter terug. Na enkele bochten kwamen we aan bij een soort glijbaan, waaronder modder lag. Geen idee hoe diep, geen idee hoe groot, helemaal donker. Marielle ging eerst, en gleed de drie meter naar beneden op de kont, en landde in wat aanvoelde als chocoladevla. Onmogelijk om in te zinken, heel moeilijk om in te keren en vooral heel vreemd. Een voor een gleden we naar benenden en doken we de modder in, tot er alleen een (half)schoon gezichtje overbleef. De gids deed voor de grap nog alle lichten uit en je waande je in een buitenaardse zwaarteloze setting.  Na zwemmend met 0.1 km/u een meter afgelegd te hebben mochten we weer terug. De modder zat overal. En blijkbaar bleef er ook wel iets achter, want ik zweer dat ik een maandverbandje voelde drijven die een vorige bezoekster kwijt is geraakt… Het afspoelen, zwemmen en douchen was nog niet voldoende om alles weg te spoelen, al kon ik na een half uur eindelijk weer aan mijn neus krabben. Na terug te zijn gekajakd waren we er stil van. Een bijzonder mooie en grappige ervaring.

Na Phong Nha hadden we een bus geboekt naar Hanoi, wederom 1,5 uur te laat. Weer lekker gelegen, iets minder geslapen, en ruim 8 uur later kwamen we aan in de hoofdstad in Noord-Vietnam. Een uur later werden we opgehaald door de volgende bus, maar we wilden onbijten. Alles was dicht, dus de man van het kantoor stelde voor ons naar het oude centrum te brengen, daar kwam de volgende bus ons dan ophalen. Daar aankomen was het enige wat open was een hotel. Ontbijt 10$pp. Gelukkig zat er iets verder nog een hotel, kamer 10$pp. Hier mochten we gratis douchen, omkleden, ontbijten en onze spullen achterlaten als we na twee nachten terugkwamen voor een nachtje. Complimenten, hoe noordelijker we komen, hoe gastvrijer en verwelkomender het leek te worden. Tot Ha Long Bay dan…

In een busje met 20 man, en een hyperactieve vader die zijn twee kleine kinderen contants aanhaalden, was het lichtelijk afzien. We kwamen aan en werden om een onduidelijke reden gesplitst in groepen. Wij werden met twee Koreanen op een boot gezet. (klinkt als een goede grap). (Marielle: huh maar ik wist niet dat ze uit Noord-Korea mochten?) die in de verste verte niet leek op de plaatjes van de brochure. Gratis drank bleek ook een illusie, al was het eten erg goed. Het mooiste zou het uitzicht zijn, maar het was vrij regenachtig en mistig. Waar dat in Phong Nha iets mysterieus gaf was het hier gewoon jammer want je zag niet zoveel. Wij zouden twee nachten blijven, eerst op de boot, vervolgens op het eiland Cat Ba. Werd zonder opgaaf van reden gewisseld. Het hotel op het eiland was verschrikkelijk. De eigenaar een leugenaar en pervers mannetje en hij gaf ons 2 boterhammen met nepboter en nepjam als ontbijt.

De tweede avond maakte echter alles weer goed. We werden ondergebracht op een veel mooiere boot en ontmoeten een interessant internationaal gezelschap. We eindigden met een versie van weerwolven en illegale drank in een kajuit met vier anderen. Daar vermoorden we elkaar in het spel en dronken uit wat we maar konden vinden. Marielle leefde zich uit als dorpsoma Lala en de schimmigste karakters waren het eerste dood.

Met onze nieuwe vrienden zijn we later ook nog wat spellen boven gaan spelen tot er plotseling een bonk klonk. Iemand was van tweehoog het water ingevallen toen hij wilde overstappen tussen twee boten. Dronken als hij was kukelde hij gewoon naar beneden, en half verdwaasd lag hij te spartelen. In een snelle reactie liepen wij de trappen af en wij, drie meiden, trokken hem uit het water. Deze vent heeft echt megaveel geluk gehad. Als hij zijn hoofd had gestoten tijdens de val, het verbaasd me dat dat niet het geval was, en knock-out was gegaan was hij vrijwel zeker dood geweest. Een dag later liep hij weer dronken rond, ik kon weinig medelijden of sympathie voor hem opbrengen.

Een van onze vrienden, Max genaamd, werkte voor National Geographic als fotograaf en had wat leuke speeltjes mee. Zo waren we getuige van de live drone vlucht boven de baai en een 360° foto van een gopro opstelling. Max heeft zijn baantje (een fotocruise leiden) gekregen door zijn studie biologie, portfolio aan dierenfotos en jaar ervaring in Vietnam. Er gaan ook gidsen en historici mee, dus Arende…

Na Ha Long Bay hadden we nog een nacht en ochtend in Hanoi voor Mariëlle op t vliegtuig naar Bankok-Amsterdam stapte en ik alleen overbleef. Die tijd moest natuurlijk goed benut worden. Mariëlle moest shoppen. Ze was zelfs aan het verzwakken in al dr onderhandelingen omdat haar geld op moest. Toen heb ik dat maar overgenomen en haar theeserviesje nog ens 25% omlaag gebracht. Immers, wat er overbleef kon ik nog goed gebruiken. Geld uitgeven voelt voor mij nogal dubbel hier. Aan de ene kant heb ik niet veel, wat helaas nog erger wordt benadrukt door de zwakke euro. Aan de andere kant ga ik zo beginnen aan een enorm leuke baan, goedbetaald en met vast contract. Het is lastig beslissen wat ik nu kan uitgeven en wat ik beter kan laten. Luxe hotels hoeven van mij niet, maar wat uitgaven voor in mn nieuwe huis kunnen best goede investeringen zijn… Anyway, alles wat we tot nu toe verzameld hadden ging mee terug met Mariëlle. We hebben alles ingepakt in mijn flight bag en zo had ze een bagage van 28kg. Gelukkig zijn er wagentjes en bellboys, en ging die last vrijwel pijnloos mee het vliegtuig in. Ik kan met een lege rugzak verder reizen.

En dat is best gek. Het vliegtuig is opgestegen en ik ben alleen. Ik voel me niet verdrietig of angstig maar er is een mistroostig gevoel over wat  kent bij het afsluiten van een periode. Het was heel fijn om Marielle mee te hebben. Heel vertrouwd en mooi om dit te delen. Wel merk ik dat we daarmee ook snel in oude patronen vervallen, een moeder-dochter dynamiek die moeilijk te doorbreken is. Een zwijgende vanzelfsprekendheid in rolverdeling, voorspelbare communicatie en bijbehorende valkuilen. Door ons, wellicht voor het eerst, hardop uit te spreken over deze dynamiek hebben we vel over elkaar geleerd en zo stappen richting een (nog) betere relatie. Mijn moeder is fantastisch, het was een eer dit weer samen te mogen doen.

Ik ga verder naar Laos en Noord-Thailand. Tot nu toe is dat geweldig, maar daarover later meer.

Liefs!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *