Chocolate heaven

Chocolate heaven

Lees eerst deel 1/2

Rond de klok van negen zijn wij met al onze spullen in een lokale bus gestapt. Deze zou ons naar Ooty brengen, een bergstadje op 2200m in Tamil Nadu, naar het zuiden dus. De regel dat het zuiden van India warm is ging daar absoluut niet op. Onderweg klommen we met gevaar voor eigen leven een weg vol haarspelbochten omhoog, waar palmbomen plaatsmaakten voor dennen en we om de 100 meter een theeplantage voorbij zagen schieten. Na een rit van maar liefst 6 uur kwamen we aan in het fameuze Ooty, zomerresort waar de engelsen vroeger de hitte ontvluchten. Maar in de Indiaase winter kan het er erg koud zijn. Wij hadden pech; het was bewolkt en rond de 10 graden en het kwik zakte al snel. Na een hele toer door het stadje hadden we dan eindelijke een goedkope slaapplaats gevonden. We konden een slaapzaaltje delen met twee jongens, uit Zwitserland en Frankrijk. Slaapzaaltje omvat eigenlijk alles. Er stonden vier bedden met een dun dekentje erop en er was een golfplaat als dak en een enkel glas met kieren. Verkleumd zijn we met zijn vieren uit eten gegaan en hebben we de attractie van Ooty ontdekt; chocolade. Die hield ons slechts heel eventjes warm, maar het bleek te gaan vriezen die nacht. Rillend hebben we om extra dekentjes gevraagd en ons plan om een hete douche te nemen viel in duigen toen er alleen koud water bleek te zijn… Maar het was wel heel gezellig!

We zijn vroeg opgstaan om tickets te boeken op het station om met het lokale boemeltreintje om 2 uur dit koude oord zo snel mogeloijk te verlaten. Toen dat was gelukt hebben we met zijn vieren de bus genomen naar de hoogste berg van Tamil Nadu. Toen we een half uur naar boven aan het wandelen waren bleken de leggings en sokken en sjaals toch overbodig en hebben we ons omgekleed naar normale kleding, met het zonnetje bleek het boven ook al snel 20 grqden, dus ze konden uitblijven. Op 2600 meter had je een prachtig uitzicht al is het niet zo spectaculair als het klinkt; Ooty ligt op een hoogvlakte dus het niveauverschil om je heen viel heel erg mee. Ze stopten hier zout op de ananas en suiker in je omelet en er was verder niks te doen dus we besloten ons gelukt verderop bij een theefabriek te proberen. Die was drie kilometer naar beneden en kostte ons weer het fortuin van 5 rupee.. Je kon er zien hoe de theeblaadjes werden gewassen en gesneden en gedroogd. Er stond ook een complete geschiedenis van thee bij; dus het was best leuk om te zien. Op het eind kregen we nog een kopje thee, dus ons bezoekje was zo goed als gratis. Met onze spullen stonden we om twee uur klaar om in de trein te stappen. We gingen bergafwaards een tocht van 3 uur maken die bergopwaards 5 uur duurde. De trein stamde uit een ver verleden en het interieur deed je denken aan de luxe wagons uit oude films. Met zijn vijven op een rijtje was het krap maar gelukkig deelden we onze coupe met vriendelijke Indiers. De trein voerde ons langs watervallen, diepe kloven en schattige stationnetjes. Halverwege moest hij van locomotief wisselen om de terugweg aan te kunnen en konden we verder tuffen in een heuse stoomtrein. De reis was werkelijk schitterend en het was zelfs (bijna) de kou waard. We arriveerden met het vallen van de avond in Mettapullayam en konden meteen door in een lokale bus naar het verderop gelegen Coimbattoire vanwaar we een seaterbus naar Kochi hadden geboekt dankzij mijn 3G en creditcard. Helaas ging die pas om 11 uur savonds weg en moesten we onszelf ruim drie uur met kaarten vermaken in een restaurantje. De busrit duurde tot half 5 sochtend en we baden dat hij vertraging zou hebben zodat we langer konden slapen, maar juist wanneer je vertraging nodig hebt is die er uiteraard niet…

Compleet gebroken en met al onze veel te zware bagage stonden we dan midden in de nacht in Kochi, Kerala. Geen oog dicht gedaan en natuurlijk was het hier weer te heet in plaats van te koud. We zijn naar de ferryhaven gelopen en hebben daar een uurtje op de eerste boot naar het eiland zitten wachten met een warm kopje chai. Die boot kwam met het eerste licht en eindelijk waren we dan op onze eindbestemming. Aan de overkant konden we echter nog een tijdje wachter voor het een Christelijk uur was om bij hotels op de deur te gaan bonzen. Uiteindelijk zijn we terechtgekomen bij mensen thuis in een homestay. We konden een extra matras in een piepkleine kamer bijleggen en kwamen toen uit op de schappelijk som van 110 rupee ieder… Echt weer helemaal niks dus, en ze hadden zelfs een warme douche! Ik heb mezelf op bed gelegd en wasIk heb mezelf op bed gelegd en was vertrokken terwijl de drie anderen de Chinese vismarkt gingen bekijken. Ik had drie doelen voor die dag; slapen, douchen en een pakktje naar huis sturen omdat we al een week met een extra tas aan het zeulen waren. Na nummer een en twee konden we dan voor nummer drie gaan. Er zijn nu pakketjes van mij en Lucille onderweg naar Nederland van respectievelijk 11 en 5 kilo… De last op mijn schouders is dus minimaal gehalveerd en ik kan weer als een vrolijke backpacker met mijn eigen tas lopen zonder door midden te breken na 100 meter haha.

S avonds hebben we een Keralaans toneelstuk gezien genaamd Katakali. Daarbij maakten de mannelijke toneelspelers zich eerst een uur lang op het toneel op met prachtige schmink. Toen gaven ze een demonstratie waarbij bleek dat ze niet spraken maar elk woord los uitbeelden door middel van gebaren en gezichtsuitdrukkingen. De domonstratie was erg grappig, vooral toen de speler zijn ogen als een dolle begon te rollen. Wij begrepen inmiddels waar de zes jaar training voor nodig was. Het toneelstuk daarna was vijf minuten leuk maar duurde anderhalf uur en het was ijskoud in de zaal door een loeiende airco. Achteraf bleek dat ze welgeteld 10 zinnen hadden gezegd in die scenes die zo lang duurden en dat een echt toneelstuk wel 9 uur kan duren. Of we morgen nog een keer kwamen? Nee bedankt…

Op de straathoek stond er een verkoper ons op te wachten met de vraag of we in een Bollywood film wilden spelen. Nou wilden we dat alle vier wel maar was er tot nu toe nog niks van gekomen in India. De volgende ochten om half 9 stonden wij netjes op tijd klaar. Ik was heel vroeg opgestaan om ook de Chinese visserij te kunnen bekijken. Ze laten gigantisch netten met katrollen in het water zakken en halen die dan boven vol vis om die op de wal te gooien en verkopen. Wij liepen de spartelende vissen te bekijken maar sommige mannen waren vooral bezig mij te bekijken. Eentje ging daarbij flink onderuit omdat hij niet keek waar hij liep en we konden hard lachen. De mannen van de film stonden ons daarna op te wachten met de mededeling dat het filmen niet doorging omdat de vader van de regisseur was overleden… Hij wist daarbij ook nog een engelstalig smsje te toveren en vertelde ons vervolgens bloedleuk dat we om twee uur nog een keertje konden komen. Bij doorvragen bleek echter dat dat niet meer om een shoot ging maar op een DJ-feestje in hetzelfde hotel… Vreemd, shoot afgelast en meteen die middag al in hetzelfde hotel een feest? How conveniant haha… Wederom had hun scam weinig succes en wij hadden niks meer in Kochi te zoeken.

Met onze spullen stapten we vanuit de ferry op een lokale bus naar Kottayam, een stad te zuiden van Kochi gelegen in het binnenland. Na een ritje van 3 uur kwamen we daar aan en pakten een lokale ferry om via de backwaters naar Allapuzha te varen…. en daar ben ik nu en zal ik de volgende keer meer over vertellen! De plannen voor de komende tijd houden waarschijnlijk in; naar Kollam en dan het strand, terwijl Lucille ondertussen yoga gaat proberen in een Ashram wil ik me op de golven storten en leren surfen.. of misschien toch een kookcursus? Of leren masseren? Who knows…

Liefs!

Ps; dit stuk is geschreven op een Frans toetsenbord; wat werkelijk compleet door elkaar gehusseld zit… excuses voor de vertraging en spelfouten dus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *