Don’t tell me your life story

Don’t tell me your life story

Alleen dus. Alleen beslissen, alleen doen en alleen zijn. Ik heb het altijd afwisselend heerlijk gevonden om onder de mensen t zijn en alleen te zijn. Als een balans, te veel van het eerste maakt me uitgeput en teveel van het tweede neerslachtig. Na zolang elke minuut te delen claim ik nu alle tijd voor mezelf.

Al in het vliegtuig richting Luang Prabang, Laos, mislukte dit toen mijn buurman een praatje met me aanknoopte. In eerste instantie had ik er weinig zin in, want de man stonk naar sigaretten en was al wat ouder. Hij bleek echter heel charmant en kon met zijn 68 jaar erg goed engels. Hij vertelde over Japan, waar hij woonde en gewerkt had als pharmaceut. Hij was op weg naar een vriend in Laos en was onderweg zijn laptop verloren. Met al zijn reisgegevens, en bankgegevens. Van aangifte/reisverzekering wist hij niet veel en zijn vrouw had hij niet kunnen bereiken. Toch vond hij het allemaal wel best, een merkwaardige berusting die waarschijnlijk met zijn leeftijd te maken had. Iets waarop ik stiekem een beetje jaloers ben, zorgen zo makkelikk naast je neer kunnen leggen. Mr. Hachiro Kondo was een verkooppraatje aan het houden wat eindigde in een emailuitwisseling en als ik ooit naar Japan kom mag ik hem bellen en mailen. Samen landden we in Laos en mijn eerste vriend was gemaakt. De tweede volgde snel. Een jongen uit hetzelfde vliegtuig genaamd Leo bleek namelijk in mijn hostel te verblijven, dus deelden we een tuctuc. Ook moest ik hem bij de douane redden toen zij zijn oude Paraquayaanse-Amerikaanse dollars niet wilde accepteren en mijn euros uitkomst boden. Ik hoop dat ik sommigen van jullie zo wat gerustgesteld heb, ik ben nooit echt alleen.

De volgende dag ging ik met Leo en zijn Chileense kamergenoot Esteban op weg naar de nummer 1 (and only) bezienswaardigheid van Luang Prabang. Dit was een grote waterval waar je georganiseerd (heb ik al verteld dat ik tours haat) heen kon of zelf een tuctuc kon fixen. Het grote tuctuc onderhandelspel begon weer. Prijs vragen, onderhandelen, weglopen, instappen, uitstappen, instappen. Wij wisten allang wat de goede prijs was, de chauffeur ook en toch duurde het ruim een half uur voor onze dans voorbij was. Onderweg hadden we ook nog gezelschap gekregen van een Koreaan (Zuid-Koreaan Mariëlle) en dat bracht de kosten op 5$pp. Een mooie rit van een uur bracht ons bij de waterval. Helaas waren we dit keer niet de enigen, het parkeerterrein stond volgeladen met busjes, scooters en tuctucs. De waterval was desondanks erg mooi. Een combinatie van de helderblauwe getrapte Krk en Plitvica watervallen in Kroatië, de baden en poelen van Capadoccie en de jungle van Zuid India. Maar dan helaas om de 10m een groep Aziaten met van die witte camera sportlenzen, hoedjes en parasollen en bizarre kledingcombinaties. Bijvoorbeeld ern FC Barcelina shirt met een Hello Kitty rokje. Of plateuzolen en kousen, naar en wateval. Nog grappiger/triester werd het gezicht wanneer ze gingen zwemmen. Bij mannen was less is more in de mode, en de buddhabuiken met speedos dobberden spetterend en schreeuwend rond. Hoe anders bij de vrouwen, waar meer kleding beter was. Volledig gekleed, met hoed en al, tradn zij voorzichtig te water, kleune gilletjes slakend en onder luid gejuich van anderen. Vaak was het alleen voor een selfie op de rots, maar een meisje had meer lef. Dapper klim ze de jongens achterna een hoge boom in en spring van 3m hoogte het water in. Wederom met tshirt, broekje en hoed. Snakkend naar adem kwam ze boven, haar hoed (aan een touwtje) trok haar als een soort anker de diepte in en zo bleek dat ze niet kon zwemmen. Ze werd gered door een andere Aziaat, en wederom had ik weinig medelijden.

Je kon bij de waterval ook naar boven klimmen, een stuk van 150m door de wildernis steil omhoog. Hier liet je de Helly Kitty voetballers achter je en kon je echt genieten van de omgeving. Wij verkozen om aan de rechterkant omhoog te klimmen, klauterend aan lianen en puffend en hiigend. Of ja vooral ik dan, want ik wilde per se de Zuid Amerikanen bijhouden die beiden in perfecte shape waren. Onderweg kwamen we enkele verloren ziel tegen, dapper falend afdalend op slippers. Ook hadden we gezelschap van wat ik vermoed dat een pokemon moet zijn, een kruising tussen een vogel, vlinder en hommel die mij onbekend is en zagen we aapjes. Boven was het prachtig, al zag je natuurlijk weinig waterval. De verleiding was groot om richting de rand te lopen. Maar er stonden waarschuwingsbordjes, en als die hier staan vallen er waarschijnlijk geregeld doden, dus we bleven netjes weg. Aan de andere kant kon je omlaag klimmen, en hier hadden we overduidelijk ook omhoog moeten klimmen. Via de stenen en houten trappen konden we veilig afdalen en bezweet namen ook wij een duik. Helaas was ik de helft van mijn bikini vergeten en moest ik de gekleede zwemmende mensen, die ik net had uitgelachen, half gekleed achterna.

Ik zei al dat er naast de waterval vrij weinig te bekijken was. Noemenswaardig zijn nog de zonsondergang vanaf Mount Phousi, ware het niet dat je dit intieme moment met zo‘n 500 anderen deelde, en de kleurrijke night market. Of je moet gek zijn van tempels, Luang Prabang heeft en flinke verzameling mooie, denk ik. Toevallig kwam ik op het spoor van een yogales, sochtends vroeg aan de rivier. De plek was fantastisch en een legertje fanatiekelinhen had zich verzamld op de veranda met uitzicht over de rivierbedding. Ik hoopte op veel pilatesmoves en weinig innerlijke zoektochten. Het werd vooral afzien, met continue een downward facing dog. Dan sta je op handen en voeten naar je mat te staren. En in mijn geval naar de afgrond vlak naast me. Ik was een beetje bezorgd om mijn evenwicht, maar ik had me beter zorgen kunnen maken om mijn buikspieren. Gelukkig hoefden we geen pufgeluiden te maken, de reden dat ik drie jar geleden jn India lachend ben weggelopen. Ik had (niet innerlijke) rust verdiend en mijn tweede middag vulde ik daarom aan het zwembad. Een stukje lopen vanaf het hostel lag de oase, een betaald zwembad met een verdiepte cocktailbar in het water, een volleybalnet en ligbedden. Voor 4$ mocht je tussen de exparts en touristen in liggen. Beetje boekje lezen, serietje kijken en in slaap dommelen. Maar dit is ook geen dagvulling, zeker niet onder de brandende tropische zon. En cocktail happy hours zijn ook zo triest alleen. Na een paar uurtjes hield ik het dus weer voor gezien.

De dag erna was nog erger, weer niks te doen. Zo kwam het dat ik uit lamlendigheid maar op zoek ging nasr ren massagesalon, en omdat ik spierpijn had van de yoga (in mijn ribbenkast?). Er waren er talloze, maarvan wisselende prijs rn kwaliteit en ik wilde na het fiasco in Phnom Phen graag een degelijke massage, dus zocht ik op internet naar advies. Iemand had hier een blog aan gewijd en beschreef enkele goede plekken. Ik besloot naar de nummer 1 te gaan, ren half uurtje lopen. Na even zoeken kwam ik er aan en vroeg naar de Lao massage. De meneer moest mij en de klant naast me echter wegsturen want zijn meisjes waren niet komen opdagen. Die had ik nog niet eerder gehoord, maar dat betekende dus weer een nieuwe zoektocht. Weer een half uur verder vond ik een nieuwe tent. Erg mooi gelegen en met een open bovenverdieping. Ik werd geacht te douchen en een tradiotionele sarong om te knopen en werd naar een leeg bed geleidt, afgeschermt door wat fladderende doeken. Een meisje, ditmaal me goede krachtige handen trachtte dyogaschade uit te drijven. Tegelijk ontspannend en effectief, maar wat mij het meeste deed was om uberhaupt weer een vorm van fysiek contact te hebben. Alsof ik ineens doorhad dat ik weken niet meer echt geknuffeld had, of tegen iemand aangeleund of er een hand door mijn haren had gestreeld. Ik heb het meisje hier uiteraard niets over verteld, dat zou vrij awkward zijn, als ze me uberhaupt al zou verstaan. Met het besef dat ik aanrakingen nodig heb, en dat in een land zo ver als dit zoiets stoms als een massage er nog het dichtste bij in de buurt komt, ben ik eindelijk echt alleen. En het is oke, want het is tijdelijk.

Die avond was ik getuige van een vrouw die op zoek was naar de receptionist van het hostel. Maar niet zomaar een, nee degene die er die ochtend was geweest. Ik maakte de fout haar te vragen naar de reden van haar verzoek en zo luisterde ik, benieuwd als ik inmiddels was, naar haar complete levensverhaal, zonder onszelf ook maar voorsteld te hebben. Voor wie geïnteresseerd is, en ook voor wie niet, hier is een samenvatting van haar leven en hoe dit uiteindelijk aan die ene receptionist gelinkt was.

Ze was Frans-Engels-Zwitsers (lang verhaal, heeft ze niet uitgelegd), 41 jaar en had een korte pony, a la Amelie. Een tijd geleden had ze in China een Nederlander ontmoet, (nog) iets ouder zij. Het was gezellig, en toen ze een maand later hem weer tegenkwam sloeg de vlam over. Het was allemaal fantastisch en ze reisden samen verder. Tot hij een paar weken later zei dat hij twee weken weg moest om met een ex een reeds geboekte vakantie te gaan. Gezien de recentelijkheid van hun ontwikkelingen vond ze dat begrijpelijk. Ook was er begrip toen hij daarna naar huis moest voor zijn dochter met anorexia. Ook was ze bereid om te wachten, vrijwilligerswerk te doen en geld te sparen om zo met hem op reis te gaan. Toen hij na 1,5 maand terugkwam begon hij echter anders te doen, hij werd boos op haar toen ze fotos wilde maken, of op dr tablet keek tijdens het eten en ging de complete reis beslissen, immers hij betaalde meer. Tot hij met lege bierflesjes naar haar gooide. En ze bij m bleef. En ze zich afvroeg waarom ze altijd foute mannen aantrok, ik niet. Ze vroeg zich af watvoor psygologische issues hij had, en ik vroeg me af welke zij had. Als je op die leeftijd alles achterlaat en alleen op reis gaat moet je naar mijns inziens of heel wijs zijn of enorm zoekende. En ze was niet zo wijs.

Anyway ze kreeg er genoeg van toen hij niet veranderde (goh) en stapte alleen op de bus naar Luang Prabang. Ze wist dathij altijd via Booking.com boekte en vond ons hostel die daar niet opstond. De volgende ochtend echter vond ze hem daar in de lobby en beschuldigde hij haar ervan fotos grmaat te hebben met een ander (was waar) en met hem te hbenne geslapen (niet waar). Ze wist hem af te schudden en, daar is de clue, ze wilde aan de receptionst van die morgen vragen of hij wist wanneer en hoe de boeking tot stand was gekomen. Creepy stalker of toevalligheid dus. En ze heette Gillian Joy en ik ben m geknepen bij de eerste beste mogelijkheid. Terug in het hostel herkende ik haar ex in de lobby en ik weerstond met moeite de verleiding een praatje met hem aan te knopen en ging slapen, we zullen dus jammergenoeg nooit weten hoe dit afloopt.

En zo verstreek alweer mijn laatste avond in Luang Prabeng. Inmiddels zit ik al weer twee volle dagen op de boot richting Thailand. En hier gebeurd echt niks, dus mijn volgende blog zal even moeten wachten. Fijn weekend!

Xx

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *