Just us and the musquitos

Just us and the musquitos

Voor iedereen die elke ochtend zijn inbox F5t heb ik goed nieuws; de langverwachtte reisblog is er! Het heeft even geduurd, door diverse oorzaken. Allereerst is er overal wifi en heb ik een lokale simkaart met internet daarop. Dit lijkt misschien bevorderlijk te werken, maar de praktijk is anders. Met zoveel toegang loop je elk internet cafe voorbij, en mis je de kans op een echt toetsenbord. En typen op een smartphone of tablet is toch niet heel aantrekkelijk. Daarnaast is het ook langzaam, vooral in een hobbelige bus, zoals nu, waar ik elk woord wel een verkeerde letter aansla, vrrgeef mr. Daarnaast heb ik ook veel contact per skype, whatsapp en facebook. Iedereen weet dus al dat we nog leven en min of meer wat we gedaan hebben. Het kost daarom ook best veel fantasie om hier iets nieuws neer te zetten. Het zijn wat situaties, schetsen en overpeinzingen uit de laatste dagen geworden.

Ik dacht dat ik vliegen leuk vond. En backpacken. Maar na een vlucht van 11 uur en een bijkomstige jetlack dacht ik daar anders over. 7 weken, was ik gek toen ik deze vlucht boekte? De hitte, het lawaai, de zware tas, iedereen thuis achterlaten, ineens leek het waanzin. Door alle stress (probeer maar eens af te studeren, een huis te zoeken en een baan te bemachtigen binnen een maand (voordeel: elke dag champagne drinken wanneer het lukt)) had ik weinig ruimte gehad om stil te staan bij de aanstaande reis. Hierdoor liet het me wat onverschillig en was er weinig buffer positieve energie om de eerste dip op te vangen. Gelukkig is er nog zoiets als slaap, doet vaak wonderen.

Over slapen gesproken, wij gingen couchsurfen. Voor de leken; dat is een soort gratis logeren bij mensen thuis in ruil voor wat culturele uitwisseling. Via de website hadden we geregeld dat we bij een Indiase familie in Bangkok konden slapen. Ze had al enkele reviews, dus we wisten zeker dat ze echt bestond en dat het veilig was. Aangekomen in een grote semi-vervallen flat, Marielle nog chagerijniger dan ik (zie vorige alinea), namen we de enige werkende lift naar boven. Op de twaalfde ,lag aan het einde van de gang een grote dubbele houten ingang. Na aanbellen werd er opengedaan door een klein Indiaas meisje van een jaar of 13. Is mrs. Ranee home? werd beantwoord met een afwijzend handgebaar en de woorden go, go waarna de deur werd dichtgedaan. Best lachwekkend als je niet bijna moet huilen, zie alinea hiervoor. Na een belletje bleek het meisje de maid te zijn en werd er flink in het Indiaas geschreeuwd. Het kind zocht vervolgens een sleutel op en wij werden gedumpt in een appartement verderop in de flatgang. Mrs. Ranee hebben we nooit gezien. So far voor culturele uitwisseling en bij iemand thuis logrren. Wel gratis.

Vanuit deze basis konden we vervolgens de stad in trekken, Bangkok, de hoofdstad van Thailand verkennen. Met ruim 30°, witte velletjes en tere voetjes was dat ook een uitdaging. In twee dagen hebben we veel gelopen en zo ook veel gezien. O.a. de golden mount, chinatown, wat tempels (pun intended, die dingen heten daar wat) en de amuletten markt. Marielle wilde graag naar een koel modern winkelcentrum dus we gingen op zoek naar een tuctuc. Nu wisten we al dat dit vaak afzettende gluiperds zijn, maar ze wisten het hier erg bont te maken. Na een afgesproken prijs van 50 baht (1.5€) besloot hij na 2min toch de onderhandeling weer te gaan openen. Hij wist een leuke extra stop voor ons, dat leverde hem een benzinestempel op en dan konden wij iets leuks zien. Lees: hij bracht ons naar een overpriced winkel en kreeg commissie voor onze aankopen. Toen we 20x weigerden werd de prijs ineens 200baht (5€) of we konden vertrekken. De volgende tuctucs flikten allemaal hetzelfde trucje en dan moet je net mij hebben, op die dag, zie tweede alinea. We gingen dus maar terug naar het appartement met de boot. Gratis, want de boot was zo vol dat de kaartjes verkoper ons niet vond. En wonder boven wonder stond er bij onze eindhalte een koud winkelcentrum op ons te wachten. Thuis ruim 12u slaap ingehaald en op dag 2 s`avonds naar Siem Reap, Cambodja gevlogen.

Daar kwamen we aan rond 10u s`avonds. Ditmaal maar op safe gespeeld en een hostel geboekt. Goedkoopste optie; tent met stapelbed voor 2,5€p.p. Het hostel was vrij leeg, een meisje van de staff en een paar andere backpackers. We hoefden daarom onze 4p. tent met niemand anders te delen, behalve de muggen dan. Het hostel had naast weinig gasten en weinig staff en geen bier. Er was de week ervoor namelijk een rockster geweest, de zanger van The View (???) die alles had afgehuurd, opgedronken en volgens de verhalen drie dagen lang wakker was gebleven. Wel een beetje asociaal dat hij dan alle bedden claimt… Toen wij erin kropen was het toch best wel hard, klein en lawaaiig. Ik heb OK geslapen, dankzij inear oortjes, maar Mariëlle deed geen oog dicht. Ook had ze de klamboe niet helemaal begrepen, die zat om het stapelbed heen ipv ingestopt het matras. Tussen de latenbodems door hadden die muggen wel trek gekegen in wat Nederlands bloed. Sochtends zaten er een paar mooie exemplaren in de klamboe. Goede start in

De allergrootste attractie in Siem Reap is Ankor Wat. Dit eeuwenoude complex van (door de historie heen) Buddistische/Hinduistische tempels is een van de wereldwonderen. Het complex ligt wat buiten de stad in de jungle en beslaat vele vierkante kilometers en meer dan 20 tempels. Op advies gingen we fietsen, het was immers maar 4km daarheen en dan 2km daarbinnen. Omdat dit advies kwam van iemand die met de taxi was gegaan hadden we best wel even mogen twijfelen aan zijn gevoel voor de afstanden. Maar dat deden we dus niet. De heenweg was heerlijk, wind, zonnetje, prima fiets en het bleek drie kwartier fietsen. Prima te doen, maar al iets verder dan verwacht. De tempels waren prachtig. Eerst Angkor Thom bekeken, toen de sunset tempel op een berg beklommen. Ideaal, want leeg wanneer het geen sunset is. Teruggefietst naar Ankor Wat, omringd door een gigantische gracht en het meest bekende complex. Binnen kon je steeds niveaus klimmen via trappen, tot er bij het hoogste gedeelte een wachter stond die de dresscode controleerde. Ik had netjes een sjaal omgeknoopt om mijn schouders te bedekken en een lange broek aan. De meneer voelde eens goed en vroeg wat ik om had. Een scarf. Hij wees op het bordje waar naast een hoed en een muts een sjaal stond. Verboden met sjaal. En zonder sjaal had ik geen mouwen dus ik mocht niet naar boven. Dat het om een sjaal als hoofdbedekking ging kreeg ik hem niet aan zijn verstand. De sjaal onder mijn tshirt vouwen mocht ook niet. Ik mocht niet naar boven. Ik heb absoluut respect voor de cultuur en bijbehorende kledij maar hier kan ik dus echt pissig om worden. Dus wij terug naar de fietsen en door naar de volgende tempel. Sjaal onder mijn tshirt gevouwen en hier mochten we wel door de inspectie. Uit protest heb ik hem daarna direct weer uitgedaan, oh wat voelde die rebellie goed. Wel goed dat we niet onze blote kont hebben laten zien uit protest. Meisjes die dat twee dagen na ons in Angkor Wat deden zijn het land uitgezet… Na de mooie Bayon tempel fietsten we en eind verder naar het verborgen Ta Prohm. Bekend uit o.a. Tomb Raider en Indiana Jones, het pareltje van de dag. Stel je een gigantische tempel voor, midden in het oerwoud, vervallen en overwoekend met woudreuzen, vogeltjes overal en de ondergaande zon die het geheel bescheen. Vanaf daar kon het alleen nog maar bergafwaards. Niet letterlijk, want het land is vlak. Wel figuurlijk. We hadden er inmiddels een kilometer of 25 opzitten op de fiets, en nog eens 10 lopend en klimmend en toen moeten we terug. Dat bleek nog eens 13km te zijn, Mariëlle was op en fietste zwijgend achter me aan. Bij de fietsverhuur kon ze niks meer uitbrengen en had ze last van alles. Toegegevenze had dikke blaren op dr voeten, rode uitslag op haar benen en niet geslapen. Na een vrij eenzijdige dinner conversation zijn we vroeg gaan slapen.

Sochtends hebben we de bus richting Phnom Pehn geboekt en zijn we in een naburig hotel gaan zwemmen. Dat mocht als we daar wat bestelden. De omelet was net zo duur als mijn kamer. De prijsverschillen zijn echt opvallend groot hier. Een tuctuc vanaf het vliegveld (4km) kost bijvoorbeeld 5$, een tuctuc een hele dag kost 15$…Er is geen touw aan vast te knopen wat nou een goede deal is.  En dan staat die dollar voor ons helaas ook erg ongunstig, dus kan je bijna 1 op 1 gaan rekenen.

Maar vergeet alinea 2. Het weer is prachtig, het eten lekker en mijn voeten passen als gegoten in mijn slippers. Ik mag dan soms lekker cynisch zijn, maar door alle ervaringen leer ik zoveel over andere mensen en mijzelf. Ik ga er 100% vanuit dat dit weer een reis wordt om nooit te vergeten.

Ik heb deze blog in de bus naar Ho Chi Mihn city geschreven. Ruim 6 uur, en ik ben nog niet bij tot vandaag. Binnenkort meer vanuit daar en en Phnom Phen. Beiden zijn plekken met een indrukwekkende recente historie, dus als vanzelf zal dat een iets serieuzere noot krijgen.Bedankt voor het lezen, groetjes van Mariëlle.

Liefs Joëlle

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *