Nothing, nothing to do

Nothing, nothing to do

Na het drukke Saigon hebben we een het vliegtuig gepakt richting het noorden. Deze dure methode was nodig omdat elke bus en trein al maanden was volgeboekt ivm het lunar new year, Tet. Onze vlucht vloog op Da Nang en vanaf daar waren we vrij snel met een taxi in Hoi An.

Een schitterende plek haverwege de Vietnamese kust, met een schilderachtig centrum, strand en heel erg veel kleermakers. Marielle had me zowat smekend gevraagd (ik betaal wel extra werkte voor mij) om een wat luxer hotel. We hadden er nu een gevonden voor 20$ incl zwembad en ontbijt. Met de intententie om hier eens te relaxen hadden we eerst 2 nachten geboekt. Ik heb het zwembad welgeteld 0x aangeraakt en Mariëlle1x. We waren namelijk helemaal niet zo aan het relaxen, maar hadden veel te doen.

Allereerst kleding laten maken. Hoi An heeft ruim 300 tailors, die alles voor je meten, maken, ontwerpen of kopiëren als je ze maar geld geeft. Met zoveel keus weet je niet waar te beginnen, dus onze eerste dag werd besteed aan bekijken wat er te koop was, voor welke kwaliteit, en voor hoeveel geld. Je kon er bijvoorbeeld pakken kopen tussen de 50 en 250 euro, al werd er gezegd dat je altijd waar voor je geld krijgt. Een keur aan Europese wol met zijde bevoorbeeld is duurder, maar geeft meer comfort, pasvorm en gaat langer mee. Met de maten van Thijs op zak (best ingewikkeld wat je allemaal moet opmeten) en zijn verjaardag voor de deur waren we al snel op zoek naar een herenpak. Ook ik wilde een mooi pak, immers als consultant moet ik er straks dagelijks in rondlopen. We besloten voor die van mij bij een dure tailor te gaan en voor die van Thijs (sorry Thijs) wat meer gemiddeld, hij kon m immers toch niet doorpassen, en voor deze services betaal je juist. Voor een driedelig pak heb ik denk ik 15 keer gepast. Elke miniscule verandering werd ter plekke vermaakt en ik mocht m weer aan. Nou moet je voorstellen dat er aan alle kanten adviezen komen, ze je constant ronddraaien en je op commando moet omkleden. In de hitte, met je plakhoofd en met slippers eronder. Maar nu heb ik iets gekregen wat hopelijk lang mee gaat en perfect past. Nu alleen niet te veel aankomen of afvallen… Het pak van Thijs ziet er pefect uit, ik hoop alleen dat hij past. En of dat dan iets over de tailor of mijn meetkunsten zegt weet niemand.

Normaal gesproken heb je als moeder-dochter koppel niet heel veel aanspraak van andere toeristen/reizigers maar we troffen een koppel die zich daar niks van aantrok. Op een terrasje vleide zich een middelbaar Australisch koppel. De vrouw grapte dat ze mij tas ging jatten en zo kwam al snel een gesprek op gang. Ze waren extreem grappig, al zaten we af en toe met zn drieen te lachen omdat Marielle niet elke Engestalige woordgrap helemaal begreep. Het ging over de celebrity-wedding van een vriend. Vijf dagen feest in Schotland inclusief paparazzi terwijl zij eerst niet wisten dat hij beroemd was. En over het afzichtelijke handdoekje gevouwen in de vorm van een olifantje op hun bed, met een hartje en tekst van rozenblaadjes die zeiden `good luck`. Het ging dus nergens over. Maar voor ons was het een nieuwe eyeopener over hoe makkelijk en leuk contactzoeken is op reis. Vroeger was ik precies zo. Ik vroeg mensen in de supermarkt hoe ze heetten en was een perfecte gespreksaaanjager, of diegene nou wilde of niet. Ik denk dat de, pijnlijke, bewustwording van het laaste tijdens mijn jongere jaren envoor heeft gezorgd dat ik dit niet meer zo makkelijk doe. Zonde. Ik ben mijn openingzinnen weer gaan oefenen.

Hoi An heeft ook een strand. Wij dachten daar om een uur of vier heen te kunnen gaan, een kilometer of drie op onze 1$ huurfiets. Na een idillische weg langs rijstvelden kwamen we aangereden bij het strand. Via een soort menselijk fuik werden we een fietsenstalling ingereden. Het mannetje wilde 1$ voor de stalling.  Voor een uurtje op het strand rondlopen leek dit ons relatief veel, dus wij liepen de stalling uit richting de zee met de fietsen. Er stond vijf meter verder een bord waarop stond dat er geen fietsen het strand op mochten. Dezelfde meneer wees ons daarop door voor onze fietsen te springen en te gaan schreeuwen. Het probleem was dat er nog minstens 20m verder lag wat bestraat was, waar restaurants lagen en waar heel veel motorbikes stonden. En hij waarschijnlijk daar zelf het bord had neergezet. Ik vond dus dat we door mochten lopen, hij niet. En dat werd best ongezellig, hij begon tegen mijn fiets te duwen en de bekende dans begon (ik een stap naar links, hij een stapnaar links). Inmiddels een principekwestie geworden en gingen we (ik, Marielle is minder principeel/boos te krijgen) liever weg. (Lucille weet je nog van onze gestolen/verplaatste slippers?) Het begon grimmig te worden toen anderen zich er mee gingen bemoeien aan beide kanten tot er een Nederlands koppel zei dat je het beste even 100m kon teruglopen en hem om de hoek kon parkeren. Zo gezegd, zo gedaan. Voor de terugweg lopend langs de stalling had ik al mijn meest triomfantelijke/vernietigende blik klaargezet, maar het mannetje had zich verstopt.

Inmiddels was de zon bijna onder toen we het strand opliepen. Aangezien Vietnam een oostkust heeft verdwijnt de zonheel sneaky achter de palmbomen. Op een kussetje geploft kwam een klein meisje (waarschijnlijk was ze allang volwassen) onze bestelling opnemen. We maakten de fout door haar te laten vertellen over een excursie die ze kon regelen. Voor 60$ (bleek later zelfs per persoon) kon haar vader ons naar de Cham islands meenemen, daar konden we snorkelen, een zeebuffet eten, zwemmen etc. Dezelfde trip kon je ook met een groep dorn voor 25$pp maar dan had je geen privacy. Ze bleef maar doorratelen, haalde de klant van gisteren erbij en vergat ondertussen ons bier. De zon was onder en het begon kouder te worden. We moesten haar eran herinneren dat we toch echt vooral ons bier wilden. We besloten, na wat research op internet, dat we niet met een tourgroep meewilden en niet de dure prive optie, maar dat het eiland toch wel de moeite waard was. Zo`n 30km uit de kust, enkele groene heuvels en prachtige stranden. Een lokale ferry ging er heen en er waren homestays. Dit gingen we zelf regelen.

Stomste beslissing ooit.

Onze spullen mochten een nachtje logeren in de lobby van het zwembadhotel en wij vetrokken naar de boot. De lokalen betaalden 20k dong (1$), maar we waren gewaarschuwd dat wij witte mensen wel 50k moesten betalen. De man bij de boot vroeg 150k voor ieder. Wij weigerden, en de boot begon te varen. Zonder hotelkamer hadden we weinig andere opties dan toch de 300 te betalen en last minute op de boot te springen. Een tocht van ruim 3,5u op een tuffend bootje tussen de locals, potplanten en dozen. Op het eiland aangekomen stond daar de hele bevolking op de pier te wachten om de boot leeg te halen. Wij omzeilden de motortaxis om ons huisje voor vannacht te zoeken. Volgens google maps was er maar 1 straat, dus dat kon niet moeilijk zijn. De straat liep langs huisjes met zwaaiende kinderen en onze bestemming versprong telkens. We besloten het te vragen, maar de lokale bevolking was erg behulpzaam doch niet erg hulpzaam. Niemand sprak engels, kon kaarten lezen of de juiste richting aanwijzen. Na drie van dit soort speurtochten en anderhalf uur verder belandden we op een strand. Hier lagen de tourboten te wachten op hun zwemmende klanten en waren er gidsen die engels spraken. Een van hen wilde wel voor ons bellen en zo werden we opgehaald. We bleken er vlak bij te zijn, maar waren er in een grote boog omheen geleid.

Onze bestemming was erg schattig, een huis tegen de heuvel aan. Wel jammer dat het bed een plank in de gang was, er geen electriciteit was na 10en en internet faalde. We trokken er op uit voor lunch, vonden niks, en ploften maar neer op een verlaten strand. Prachtige plek, gezelschap van slechts enkele geiten en heerlijke zon. Heerlijk keihard verbrand. Teruggelopen was het eiland uitgestorven, wij hongerig en verbrand en met niks te doen. Het snorkelen bleek op een ander eiland en de enige restaurants op het eiland sloten na 2u, wannneer de tourboten vetrokken. We waren niet goed voorbereid en er zat niks anders op dan wat praten, met elkaar want ook onze hosts spraken geen engels. Het eten maakten ze voor ons klaar en er bleken nog andere gasten te zijn. We werden echter in aparte ruimtes aan tafels gezet. Daar gingen mijn openingszinnen. Het eten smaakte gelukkig heerlijk en we besloten maar vroeg maar bed te gaan. Helaas gingen de andere gasten later, waardoor ee elke keer iemand door onze kamer liep. We werden rood en gebroken wakker door de kraaiende hanen on 5u. We besloten te ontbijten en te betalen. Helaas hadden we door de dure boot niet genoeg dong meer om te betalen en nogterug te komen. Euros wel, maar hoe maak je een vrouwtje die nog nooit van dr leven euros heeft gezien duidelijk dat dat voldoende waard is?  Handen en voeten, rekenmachines en  bellen naar een vriend werkten. De boot ging om 11 uur en we voeren weer terug naar de bewoone wereld. Onderweg kwamen we blije tourgroepen tegen die met speedboten onderweg naar het eiland waren. Ik geloof dat ik tourgroepen nu toch iets minder haat.

Ook was het Valentijnsdag. Nu mis ik Thijs natuurlijk wel elke dag, en doen we eigenlijk niks,14-2 zonder elkaar voelt stom. Ik had een heel plan voorbereid maar de planning werkte niet echt mee op afstand. Zo ontving Thijs 2 dagen te vroeg zijn adoptiepinguin van het WNF zonder begeleidende tekst. Die kaart had ik aan Tom gegeven en legde uit dat ik het wel tijd vond voor een nieuwe stap: een adoptiepinguin. Gelukkig heeft de pïnguin een goed huis gevonden, al was hij te vroeg. Ik kreeg een zelfgeproduceerd liedje, zo waren we toch bij elkaar. Wat ook helpt is de Vietnamese mores om publiekelijk geen affectie te tonen. Ik zat dus iig niet opgescheept met ladingen zoenende stelletjes overal. Thijs wel trouwens.

De volgende vetrokken we naar Hue met de bus. Beetje klein en warm maar een mooie tocht door de bergen en langs de kust. In Hue werden we gedropt op een straat een stukje weg van ons hotel. De chauffeurs begonnen al aan onze tassen te trekken maar bleven stug staan. Er diende zich een mannetje aan met een cyclo die ons verzekerde dat wij met zijn tweeen inclusief onze vijf tassen op de fietstaxi pasten. Een soort bakfiets maar dan met een zitje voorop. Meer uit nieuwsgierigheid dan vertrouwen gingen we akkoord. Het zitje werd verhoogd door een plankje en ik werd tussen de benen van mama geplaatst. De tassen naast ons gepropt en voor onze voeten gestapeld. De fiets kantelde gevaarlijk naar voren maar met het mannetje erop ging het net. Rijden was iets anders. Met een gang van 5km per uur werden we over drukke kruispunten gestuurd, muurvast ingebouwd tussen de toren van bagage. We voelden ons een bezienswaardigheid maar waren dat niet. Toen we even later eenzelfde cyclo met een complete buffetkast voorbij zagen fietsen wisten we waarom. We kwamen heel aan, maar uitstappen bleek moeilijk en Marielle ging onderuit, languit over alle bagage. Het deed geen pijn, dus jullie mogen nu lachen.

In Hue is er eigenlijk maar een ding te zien, het oude keizerlijk paleis. Op onze nieuwe fietsjes maakten we de tocht en kwamen bij een nieuw vervelend parkeermannetje. Gelukkig was daar Olivia een Canadese met Vietnamese ouders die ook haar fiets kwijt moest. Met haar taalskills kregen we een goede deal  en we liepen met zn drieen verder. Ze was ook net afgestudeedd en aan het rondreizen. Ze werd aangesproken door een groepje cyclomannetjes voor de ingang van het paleis en wat onderhandelingen begonnen in het Vietnamees. Of we een wilden fietsen met hen rond de oude stad. Zij wisten een andere ingang zodat we geen 5$ entree hoefden te betalen en lieten ons zo de oude stad zien. Met vertrouwen in de deal van Olivia spraken we 120k pp af en stapten in. Na een leuk rondje van 1,5u werden we voor de ingang gedumpt. Geen entree dus, en omdat we over een uur heen zaten wilden ze meer geld. Scammed again. Na een ruzie in het Vietnamees betaalde Olivia hen. Ik geloof dat Marielle het vooral grappig vond maar ik ben echt helemaal klaar met dit soort liegende en bedriegende Aziaten. Een greintje zelfrespect hebben ze. Ik heb hen een verschrikkelijk slecht nieuw jaar toegewenst en 200k betaald voor ons beiden. Bad deal for us, bad deal for them.

Gelukkig had Olivia een mooi verhaal voor ons. Daarvoor is het belangrijk te weten dat Vietnamezen hinden eten. Hiermee zijn ze begonnen in oorlogstijd, toen er grote voedselschaartste was. De opa van Olivia hield er blijkbaar erg van en zocht er ook naar tijdens zijn bezoek aan Canada. Nodeloos om te zeggen dat hij dat daar niet kon krijgen. Hij had het echter wel gevonden in de supermarkt en opgegeten. Hij vond het wel erg smakeloos, die Canadezen konden niet koken. Het blik vlees met daarop en hond moesten ze nooit meer kopen…

Het paleis was mooi, maar weinig bijzonder, net als de rest van Hue. We besloten ons busticket voor de 19e van Hue naar Hanoi om te boeken met een tussenstop van twee dagen in Phong Nha, een nationaal park met indrukwekkende grotten. Ook dagtripjes naar het park waren mogelijk. Dit betekende echter en extra 8uur in debus en een tourgroep. Bovendien had de mevrouw het over de Paraside cave (Paradise) en toen hadden we geen zin meer. Het omboeken kon voor een meerprijs van 10$, maar de tourman was zo druk bezig ons een Ha Long Bay cruise te verkopen dat hij ons vergat te laten betalen. We hebben toen ook gelijk de tour geboekt, een drie dagen en twee nachten cruise. Na het overhandigen van een stapel cash waren we de trots eigenaar van drie vodjes met daarop een handgeschreven voucher. Zo werkt dat hier, het vergt erg veel vertrouwen en dat was bij mij even ver te zoeken.

Maar, we zijn veilig in zowel Phong Nha als ook Ha Long Bay aangekomen, dus daarover volgende keer meer. We zijn inmiddels echte reizigers, met een mooi kleurtje,aan de antibiotica, tassen met souvenirs en permanent vieze kleding. De laatste week is  aangebroken, Marielle vliegt de 23e weer naar huis. Nog even genieten van alle aandacht dus 🙂

 

Liefs Joëlle

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *